Lees voor

Geldermalsenaar rijdt toch 'Elfstedentocht'

14-02-2012 00:00
0 reacties

GELDERMALSEN - Officieel ging de Tocht de Tochten - de Elfstedentocht dus - niet door. Afgelopen weekend werd het 200 kilometer lange traject echter door honderden schaatsers toch volbracht. Een van hen was Rolf Soeten, uit Geldermalsen. Dit is zijn persoonlijke relaas van deze hoe dan ook heroïsche schaatstocht.

,,Van vrijdag op zaterdag bij mijn ouders geslapen in Heerenveen. Althans, pogingen daartoe, want de spanning van de volgende dag was volop in mijn hoofd aanwezig. Om 15.00 uur eigenlijk al wakker, en om 05.15 maar opgestaan. Voor zes uur in de auto naar Leeuwarden, waar mijn broer Theo woont. Zijn vrouw Nanny brengt ons weg naar de Zwette, waardoor we het Van Harinxsma-kanaal omzeilen. Dit is een gevaarlijke plek op de route.

De inschatting niet zelf met de auto te gaan van Theo is juist, het ziet zwart van de auto’s net na 6.30 uur bij de Zwette. Nog net geen verkeersinfarct. Er zijn meer 'wildschaatsers' met dezelfde ambitie als wij. Rond kwart voor zeven de schaatsen aan in het donker, met eigenlijk een prima zicht door de heldere hemel. Bij het aandoen van de schaatsen voel ik mijn rechtervoet nog van de “Blokzijlermerentocht’ van de woensdag daarvoor (2 keer een rondje van 35 km). Het belooft geen comfortabele tocht te worden voor die voet.

We kunnen op pad richting Sneek, de eerste Elfstedenstop. Bij een temperatuur van -10 C blijkt al snel dat ik te weinig kleding aan heb. Een T-shirt, twee thermoshirtjes met lange mouwen, nog een T-shirt en een winddicht fietsjack zijn niet genoeg. Ook het gevoel in tenen en vingers is binnen een half uur al verdwenen. Hoezen om de schaatsen lijkt geen verschil te maken. Had ik de tip van Erik Hulzebosch in “De wereld draait door” maar opgevolgd: onderkant zool afplakken met bubbeltjes plastic. Ook een zeemleren lap rond de edele delen zou fijn zijn geweest. Helaas.

IJlst
Na Sneek door naar IJlst, waar de ouders van Nanny koffie komen brengen. We moeten een minuut of tien wachten, en dat is net genoeg om tot op het bot koud te worden. Het gebit stil houden, lukt ook niet helemaal meer. Veel melk in de koffie, en snel doordrinken. Dat voelt al een stuk beter.
Intussen is het licht, en met een opkomende zon over het ijs en de velden na IJlst eromheen doen de tenen opeens een stuk minder zeer. Het zonnetje verwarmt de lucht nog niet, maar zal dat later zeker gaan doen. In een aardig tempo gaat het via Woudsend over het Slotermeer.
Wat opvalt, is de fantastische voorbereiding op de Elfstedentocht. Overal is er geveegd en het ijs is in het algemeen van prima kwaliteit. In Sloten vergeten we niet door het centrum te rijden en we gaan via het Slotermeer richting Balk. Er schaatst een bikkel voor me met de blote handen op de rug. ,,Ze zitten in mijn rugzak, maar echt koud heb ik het niet”, luidt het antwoord. Hier worden de mannen van de jongetjes gescheiden.

We komen langs De Luts, dat stuk in het zuidelijk deel van de route dat de laatste week veelvuldig in het nieuws is geweest. Ook de borden “pas op, levensgevaarlijk ijs”, zoals op tv gezien, staan er nog. Een veilige strook van een meter of drie maakt het schaatsen goed mogelijk, en zonder wat voor probleem dan ook schaatsen we er langs. Wel scoren we beiden ons eerste dubbeltje; door de sneeuw op het ijs stap je zo in een spleet.


Bolsward
Na Stavoren gaat het weer richting het Noorden. Wind tegen, en gelukkig voor ons en al die duizenden schaatsers die hetzelfde doen als wij staat er amper wind. Dat was in 1997 wel anders in mijn herinnering! Richting Hindeloopen zien we op de parallelweg onze ouders ineens rijden in de auto. Vanuit het “ treintje” waarin we schaatsen bel ik, en een stukje na Hindeloopen staat de warme chocomel klaar. Een extra shirt prop ik in mijn rugzak voor als het zonnetje verdwijnt en het weer kouder zal worden. Nu is het echter heerlijk, en mijn tenen melden dat ze er weer zijn.
Workum volgt, en voor we het weten staan we via de Workumertrekvaart in Bolsward. De eerste 100km zitten erop, en ik kom op het idee om de foto’s die ik maak maar eens via Twitter te gaan delen. Kunnen al mijn 25 volgers onze beslommeringen volgen.


Franeker
Al slingerend door het “Fryske Gea” vervolgen we onze route richting Harlingen. Soms gezamenlijk, soms in een peloton met meerdere rijders. Rond Harlingen dienen de eerste kluunplekken zich aan. 116 kilometers zitten erop. Nog een klein stukje naar Franeker. Hier moeten de schoenen aan voor een wandeling van een paar honderd meter. Ik laat mijn schaatsen slijpen. Het blijkt dat de firma Dekker in Geldermalsen vergeten is het glijvlak te polijsten. Deze week hadden een paar man al opmerkingen gemaakt dat mijn schaatsen “fluiten” bij het glijden. Ik had het liever 129 kilometer eerder ontdekt, het voelde alsof de rem erop stond.

Tijd voor “ de hel van het Noorden”, met een korte stop bij pa en ma die weer langs de route staan met nog meer chocomel. Valt goed, en we vervolgen onze weg langs het lange, lege stuk richting Bartlehiem. Ik voel amper dat er nog twee dingen aan mijn enkels hangen, en mijn rug protesteert ook heftig. Iets te weinig training zal het zijn. Met vier man gaan we richting Dokkum, en de voorste heeft er zin in, zeker rond de 30 km per uur gaat het tegen de wind in. In “no time” staan we in Dokkum. Vanaf hier wordt het aftellen, nog 24 kilometer. Het wordt nu echt donker zo zonder maan.


Leeuwarden
Terug naar Bartlehiem, waar we kunnen kiezen uit de korte route naar Leeuwarden of de Elfstedenroute die 5 kilometer langer is. Het is verleidelijk, en toch gaan we bij Bartlehiem linksaf het duister in. Je kan ook niet thuiskomen met een verhaal dat je afgesneden hebt. Een lampje op het hoofd is bittere noodzaak, zeker op een stuk vol met scheuren. Een kleine psychologische terugslag, we moeten nog een meter of honderd klunen bij Aldtsjerk. De tanden nog even op elkaar, en al vallend over slecht ijs vol spleten gaan we de laatste 6 kilometer in.

Op de Bonkevaart staat het vol als we aankomen. Een finishdoek hangt en zeker een man of honderd staan te juichen. Voldoening overwint vermoeidheid. Toch maf, geen Elfstedentocht, geen lid, en toch gereden…Met dank aan al die vrijwilligers die 200 km ijs geveegd hebben."